Ané trouba aqui de texto en lengo nostro, en provençaù mistralien e en occitan ditch "classique".
Vous allez trouver ici des textes en langue provençale mistralienne et en occitan dit "classique". Que les puristes nous pardonnent les fautes. Merci.
***************
Escouto ! Escouto !
Dos galavard complètement empega sortoun d’un bistro en trantraian.
— ounte as mé la voiture?
— …teng ! Sabe plu…
— E merdo ! Zou, cerco d’aqui et ieu d’ella..
Se’n van chascun de soun costat, e a cada voiture en estacado, ié palpoun lou capot d'amount.
Un òme que menavo son chin passo per aqui e resto planta, boca dubèrto, davant l’estranho espectacle. Regardo ben cinc minutas li dos pebra que palpan li capot di bagnolo. A la fin, s’aproche e demando a l’un :
— Pardoun, maï vos observe d’un bon bout de tem et me demande perqué palpeja coume aquo li capot d'amount dei voiture ?
— Eh ! Cerco ma bagnòlo ! (lou pebra fa un pet de rire)
— Maï coume la reconeissè en palpan lou capot d'amount ?
— Pah ! Es pas complica ! A un gyropharo bleu ! Pode pas me trompa !
************
ESCOUTO ! ESCOUTO !
Un ome se cougno contro’ne femo dins l’entrado d’uno aubergarié.
Enterin la coua-licioun, soun couido butto contro lou pitre de la damo.
Touti li dous soun susprès.
L’ome se viro vers ello et ié dit :
- Bello damo, si vostre cor es autan dous qué vostro pitre, sabe qué me perdounarés.
E la chato ié respoun :
- Si vosto coa es tan duro que vostre couido, siéou dins la chambre 221 !
************
La pitchoto Ameli
La pitchoto Ameli
M’avié bèn proumi
Très pèu de soun quieu per n’en faire un tapis
Li pèu soun toumba, lou tapis es foutu
La pitchoto Ameli n’a plus ges de pèu o quieu
Forço de la pouésio : aquelli quauque vers nous embarcoun dins uno refleissioun quasi filosofico.
Aquella poulido cansoun-istori fai uno debuto forço pouetico. Devinèn aquella pitchoto Ameli jouveneto, maùgra un sistèmo pelous proumeiren, fresco come la primavera e d’un infini gentun. Counsenti aù derrabajo de très de si péu, bor que, amé soun jouigne age, doù pas n’agué forço, leisse veire en aquella chatouno un cor d’or.
Pièi sur la pouésio s’enserto uno causo fadarelo. De segur que, per un esperit cartesian, se pos pas faire un tapis, tan pitcho que siguesse, amé soulemen tres pèu. Soucamen uno grando ninoieta d’expression nous faï asepta aquéu postula. En tres vers, sian preste per aussir uno ravissènto e tihouso aventuro.
Pièi, d’un cop, de qu’arrivo ? La mai sourno, la mai desoulante di caùso : senso soulamen nous n’en baia la causo, nous anounssoun que la pitchoto Ameli es devingudo pelado, senso plus ges de peù. Mai aqui fasen bon marca de la lougico : si touti li pèu an cabussa dòu quieu d’aquella la jouveno Ameli, aven beleu proun de matiero proumiero per lou faire aquéu famous tapis ! Osco que noun ! Nous é afourti que lou tapis es foutu. Trouvèn aqui un pessimisme que s’esprimo din la darrièro strofo qu’afirme : la pichote Ameli n’a plus ges de pèu o quieu !
Y a aqui uno meno de filosoufio dòu desespèr. Devinèn aquela malerouso Ameli desencantado, destimbourlado emé lou cap de soun pubis glabro, coumo un amo perdudo dins une lando deserto, et senso soucamen agué l’assoula d’agué permes la confection de la mai umblo dei carpeto.
Breù, la pitchoto Ameli e esta despeùdouquieuita per rèn !
Poden ben dire qu’aquella cansoun es sartrieno…
Victor Ayoli