Ané trouba aqui de texto en lengo nostro, en provençaù mistralien e en occitan ditch "classique".
Vous allez trouver ici des textes en langue provençale mistralienne et en occitan dit "classique". Que les puristes nous pardonnent les fautes. Merci.
***************
LA SEMANO PROUVENCALO D'AVIGNOUN
La 11ᵉ édition de la Semaine provençale d’Avignon a lieu du samedi 26 septembre au dimanche 4 octobre 2026, dans différents lieux de la ville. L’entrée est annoncée libre.
La Semano Prouvençalo d’Avignoun, ourganisado pèr l’Oustau de la Culturo Prouvençalo, emé lou soustèn de sis assouciacioun-sòci e de la Vilo d’Avignoun, countùnio soun camin. Veici que n’ensian à soun edicioun voungenco. Coume chasque an, vous prepausan espausado, musico, counferènci, aguènt pèr toco de metre en valour lou patrimòni, la culturo, la lengo qu’avèn eireta d’aquéli que nous precediguèron en aquesto ciéuta d’Avignoun e sus lou terraire prouvençau, e que noun voulèn vèire cabussa dins lis óublidun.
Ansin auren l’escasènço de retrouva de persounage que fuguèron tras-que poupulàri dins soun tèms,
Danis Cassan, moudèste emplega d’empremarié, pouèto e musician, qu’en Avignoun èro forço demanda pèr aviva li fèsto calendalo, e Antòni Bigot, un coumerçant nimesen tambèn pouèto e autour de cansoun. Retrouvaren, em’Avignoun Tourisme, lis escrivan que cantèron Avignoun e Prouvènço, e, curiousita de descurbi à la Biblioutèco Ceccano, li Prouvençau que preferiguèron de s’espremi en francés, mai leissèron peréu quàuqui tèste dins sa lengo meiralo. Esplouraren encaro quàuqui conte e legèndo de Vaucluso, d’aièr e meme de vuei.
La musico sara bèn presènto, classico pulèu, emé Musique Sacrée et Orgue en Avignon, mai tambèn anciano, tradiciounalo, poupulàri e mouderno, que nosto culturo es pas que lou passat, mai saup tambèn s’iscriéure dins la moudernita. Sara prouvençalo, sachènt tambèn se durbi sus d’àutri culturo.
Lis espausado nous radurran vers li legèndo, noutamen aqueste bestiàri fantasti que pouplavo l’imaginàri de nòsti rèire. Óublidaran pas l’art, ‘mé la pinturo au Museon Vouland, e, au Palais dóu Roure, à travès dis estofo e coustume, la modo de l’abihage, que nòstis aujolo prouvençalo i’èron estacado, e qu’evouluno vuei encaro.
Poudèn pas, bèn segur, tout detaia. Alor, legissès bèn lou prougramo que seguis, ié trouvarés sènso peno de que vous interessa e vous acountenta, e, de-segur, forço causo de descurbi d’aquesto culturo qu’èro aquelo de nòsti davancié e rèsto encaro e sèmpre la nostro.
Esteveneto Nicolas
Presidènto de l’Oustau de la
Culturo Prouvençalo d’Avignoun
**********
Voilà ci-dessous le texte de notre première leçon de Provençal le mercredi 23 septembre.
LA MIOLO DOU PAPO
Quau noun a vist Avignoun au tèms di Papo, n’a rèn vist. Pèr la joio e la voio, l’afiscacioun (l’animation), lou trin di fèsto, jamai vilo coume acò. Ero dóu matin au vèspre de proucessioun, de roumavage ; li carriero tapissado, apaiado (jonchées) de flour; de cardinau qu’arribavoun pèr lou Rose, galèro abandeirado (pavoisées) e gounfaloun au vènt ; e li sóudard dóu Papo que sus li plaço cantavon latin, e li fraire quistoun emé si tarabast (crécelles) ; pièi de mouloun d’oustau que venien s’esquicha e vounvounavo (bourdonner) autour dóu grand palais papau, coume d'abiho autour dóu brusc (rucher) : e pièi lou tique-taque di mestié à dentello, lou vai-e-vèn de l’espòu (navettes) que teissié l'or di chasublo, li martelet di ciselaire de bureto, lis espineto (les épinettes, les tables d’harmonie) qu’ajustavon encò di lahutié (luthiers), li bèu cantico di tafatairis (ourdisseuses – celles qui placent les fils de trame sur les métiers à tisser), - pèr-dessus tout lou brut di campano, e toujour quauque tambourin que s’entendié rounfla, avau de-vers lou pont. Car eici, quand lou pople es countènt, fau que danse, fau que danse; e coume d’aquéu tèms li carriero d’Avignoun èron un pau estrecho pèr la farandoulo, tambourin e galoubet se tenien eilabas sus lou pont de Sant Benezet, au ventoulet dóu Rose, e niuech-e-jour danso que dansaras... Ah ! l’urous tèms ! l’urouso vilo ! D’alaubardo que coupavon pas; de presoun poulítico ounte metien lou vin au fres ; jamai de carestié (disettes); jamai de guerro !... Vaqui coume li Papo, li Papo coumtadin, sabien gouverna lou pople ; vaqui perqué lou pople lis a tant regreta !
Un subre tóuti, un bon vièi que l’apelavon Innoucènt… Ah ! pèr aquéu-d'aqui, se n'en toumbè, de plour, en Avignoun, quand mouriguè ! Ero un prince tant afable, tant avenènt; e vous risié tant bèn, d'assetoun sus sa miolo ; e se ié passavias contro, fuguessias paure tafataire (arracheur de garance) o bèn lou grand Viguié de la ciéuta, i'estavo tant poulidamen de vous douna sa benedicioun !
Tout soun espaçamen (divertissement), d’aquéu bon papo, èro sa vigno, uno pichoto vigno qu’éu-meme avié plantado à tres lego d’Avignoun, dins li nerto (les myrthes) de Castèu-Nou. Tóuti li dimanche en sourtènt de Vèspro, lou sant ome ié venié teni sa court ; e quand èro amoundaut, asseta au bon soulèu, emé sa miolo contro, si cardinau tout à l’entour, alounga au pèd di souco, éu fasié destapa un flascoulet de vin, - d’aquéu bon vin, rouge coume un rubis, que se noumo desempièi lou Castèu-Nòu-dòu-Papo, - e lou chourlavo (déguster) à pichot cop, en regardant sa vigno d'un biais atendri. Pièi, lou flasco veja, eiça vers jour fali, rintravo galoi à la vilo, segui de soun Chapitre e à l’amble de sa miolo, que s’escarrabihavo (sautillée, dansée) en ausènt li tambourin. Ah ! lou brave papo !
II
Après sa vigno de Castèu-Nou, ço que lou Papo amavo lou mai èro sa miolo. Lou bon vièi èro fou d’aquelo bèsti. Tóuti li sero, avans de se coucha, anavo vèire se l’estable èro tanca coume se dèu, se pas rèn ié mancavo dins sa grùpi (mangeoire), e jamai noun se sarié leva de taulo sènso faire alesti (préparer) souto sis iue un pau de vin caud, bèn sucra e giróufla, que ié voulié pourta éu-meme, mau-grat li remoustranço de si cardinau... Restara pas à dire que la bèsti l’ameritavo. Ero uno bello miolo negro, mousquetado de rouge, qu’avié lou pèd segur, lou péu lusènt, la groupo larjo e pleno, e que pourtavo fieramen sa pichouno tèsto seco engalantado (ornée) de mirau, de flo (houpes), de nous, de cascavèu (clochettes) d’argent : mai dins acò, fidèlo coume un ange, l’iue innoucènt, e dos lònguis auriho boulegueto que ié dounavon l’èr bounias (bon enfant, gentil)...
Tout Avignoun la respetavo ; e quand anavo pèr carriero, milo boni maniero ié fasien ; car lou mounde sabié qu’èro acò lou meiour biais pèr èstre bèn en court, e qu'emé soun èr simplas, la miolo dóu Papo n’avié mena mai que d’un à la fourtuno, à provo Tistet Vedeno e soun aventuro dóu tron de l’èr.
Aquéu Tistet Vedeno, sus l’en-proumié, èro esta ‘n galo-bon-tèms (galopin) que soun paire, Gui Vedeno l’aurivelaire (sculpteur d’or, orfèvre), avié degu bouta deforo, pèr-ço-que voulié rèn faire e degaiavo (débaucher) lis aprendis.
L’on lou veguè, sièis mes de tèms, tirassa soun jargau (manteau) dins tóuti li regolo d’Avignoun, mai principalamen de-vers l’oustau pountificau ; car lou boujarroun (le drôle) avié, despièi long-tèms, soun idèio sus la miolo dóu Papo, anas vèire la couquinarié…
Un jour que Sa Santeta s'espaçavo souto li bàrri, touto souleto emé la bèsti, vaqui Tistet que vous l’abordo e qu'emé li man jouncho e dins l’amiracioun : « Ah ! boudiéu ! grand Sant Paire, ié vèn, que bravo miolo avès aqui !... Leissas-me la’n pau vèire... Ah ! Sant Papo de Diéu, la bello miolo !... L’Emperaire d’Alemagno noun a pas sa segoundo. » E’ m' acò la caressavo e ie parlavo plan coume à-n-uno damisello : « Vène eiça, mignoto, vène, ma perleto, vène, bèu tresor !... » E lou Papo bounias disié dins éu, tout esmougu : « Aquéu brave drouloun (garçonnet) ! coume es amistadous pèr ma miolo ! » E quau vous a pas di que lendeman Tistet Vedeno chanjè soun vièi jargau contro une bello aubo de dentello, un camai de sedo vióulet, de sabatoun à blouco, e qu'intrè pèr cleisoun (enfant de choeur) dins la capello dóu Papo, ounte jamai, avans éu, noun s'èro reçaupu que fiéu de noble e nebout de cardinau !... Vaqui ço qu'es lou gàubi... Mai Tistet, lou finocho, s’arrestè pas aqui. Uno fes au service dóu Sant Paire, lou levènti (garnement) countuniè lou jo que i'avié tant bèn reussi. Insoulènt emé tout lou mounde, noun avié d'iue ni d'atencioun que pèr la miolo, e lou rescountravon sèmpre, pèr li court dòu palais, quouro em' uno jounchado de civado (une jonchée de folle avoine) quouro em'uno pougnado d’esparset rouginèu (d’avoine) que brandavo adrechamen souto lou balcoun clóu Papo, em’ un èr de ie dire : « Que !... pèr quau acò ?... ›› Talamen qu'à la fin lou brave Papo, que se sentié grèu de l’age, n’en venguè à ié leissa lou siuen de viha sus l’estable e d’adurre à la miolo soun bon piau (bol) de vin caud, ço que fasié pas rire Messiés li cardinau.
III
Nimai la miolo, la fasié pas rire... Car aro, à l’ouro de soun vin, vesié veni de-longo cin o sièis pichot clerc de la capello dóu Sant Paire, qu’emé si camai e si dentello s’amourravon (se fourraient) dins la paio; pièi au bout d’uno passado, uno bono óudour caudo de canello e de girofle embaumavo l’estable, e moun Tistet Vedeno apareissié, pourtant pausadamen lou piau de vin. Alor, la pauro bèsti coumençavo à rebouli (boullir de colère). Aquéu vin perfuma qu’amavo tant, que la tenié caudeto, que ié dounavo d'alo, avien la cruouta de i’adurre dins sa grùpi, de ié faire senti... Pièi, quand n'avié li narro pleno, passo que t'ai vist ! la bello bevèndo roso anavo regala lou gousié d’aquéli marrias (garnements, voyoux)...
Encaro, s’avien fa que ié rauba soun vin ! mai èron de diabloun tóuti aquéli rat de glèiso, quand avien begu’n cop... Un ié tiravo l’auriho, l’autre la co ; Quiquet ié mountavo d’escambarloun (à califourchon), Beluguet i’assajavo sa barreto... Mai que que ié faguèsson, la benurado miolo se fachavo pas di clerc : n’en voulié rèn qu'à-n-un, Tistet Vedeno. Oh ! pèr aquéu-d'aqui, quand sentié darrié elo, la bato ie prusié, e 'n verita i’avié de que.
Aquéu gus (gueux) de Tistet n’i'en fasié pièi de crudèlo (lui en faisait des cruelles)...
Es-ti pas bèn verai que s’avisè, un jour, de la faire mounta’m’éu dins lou clouchié de la capello, eilamount, pereilamount, à la cimo dóu palais !... E ço que vous dise aqui n’es pas de fablo, dous cènt milo Prouvençau l’an vist. Imaginas-vous la pòu d'aquelo malurouso miolo, quand, après agué vira pendènt uno ouro, de-cluchoun (à l’aveuglette), dins uno viseto (un escalier en colimaçon), e escala tant-e-pièi-mai d’escalié, se trouvè tout-d'un-cop sus un pountin (une plateforme) resplendènt de clarta, e que pereilavau, à cènt cano souto elo, destriè (découvrait, apercevait) tout un Avignoun estrange, li cabano dóu marcat grosso coume d’avelano, li sóudard dóu Papo davans sa caserno tau que de fournigo roujo, e peralin, sus un vetoun (fil) d’argènt, un pichot pont, menu, menu, ounte dansavon e dansavon... Ah ! Pauro bèsti ! quet espaime (panique) ! jitè 'n bram que dóu palais tóuti li vitro tremoulèron.
- « Qu'es acô ? que ié fan ? » s’escridè lou bon Papo encourrènt à sa fenèstro. Tistet Vedeno èro deja dins la court, fasènt mino de ploura e de se derraba li péu (s’arracher les cheveux). « Ah ! Sant Paire, vosto miolo... Ai ! moun Diéu ! de-qu'anan deveni !... Vosto miolo, grand Sant Paire, vèn de mounta au clouchié !... »
- « Touto souleto ? » - « Touto soulo, grand Sant Paire !... Tenès, regardas-la, pereilamoundaut en l’èr ! Vesès pas sis auriho que pounchejon ?... Dirias dos dindouleto. (hirondelles).. »
- « Misericòrdi ! faguè lou paure vièi en aussant lis iue, mais es dounc vengudo folo ! mai se vai debaussa (tuer) ! Vos descèndre, malurouso !... »
Pecaire ! aurié pas miés demanda, elo, que de descèndre ; mai, pèr ounte ? lis escalié, falié pas ié sounja : acò se mounto proun, mai pèr lou davala, i'a de que s’esclapa cènt cop li cambo... E la pauro miolo se desoulavo, e tout en roudejant (rodant) sus lou pountin, emé lou lourdige (vertige), pensavo à Tistet Vedeno : « Ah ! moustre, se n’escape ! que cop de pèd deman matin ! »
Aquelo idèio de cop pèd ié rendeguè'n pau de courage ; sènso acò n’aurié plus pouscu se teni sus si cambo... Finalamen l'on pervenguè à l’avera d’amount, mai siguè 'n brave travai !
Fauguè la davala ’m’ un cri, de cordo, de palan ; e poudès vous pensa queto vergougno pèr la miolo d’un Papo, de se vèire pendoulado à-n-aquelo autour, en arpatejant dins l'aire coume un tavan (un taon) au bout d'un fiéu, emé tout Avignoun que l’alucavo (la regardait).
La pauro bèsti n’en dourniguè pas de la niue. lé semblavo toujour que viravo eilamount, au bout d’aquelo laido tourre, emé li cacalas (rires, moqueries) de la vilo avau dessouto. E pièi pensavo à-n-aquéu sacre Tistet Vedeno - em' au galant cop de bato que i'anavo alounga l’endeman de matin. Ah ! mis ami, que cop de bato ! de Pamparigousto se n’en veirié lou fum !... Or enterin que la miouleto ié preparavo dins sa tèsto aquelo bello recepeioun dins soun estable, sabès ço que fasié Tistet Vedeno ? Davalavo lou Rose en cantant, sus uno galèro papalo, e s’enanavo å la court de Naple ’emé la troupo de jóuini gentilome - que la vilo mandavo chasque an vers la rèino Jano, pèr se faire à la diploumacio em’ i bèlli maniero. Tistet n’èro pas noble, mai lou Papo lou voulié recoumpensa di siuen douna à sa bèsti, e principalamen de l’enavans (l’activité) qu’avié moustra lou jour que la despendoulèron.
Es la miolo que fuguè nèco (désappointée), l’endeman ! « Ah ! L’escapoucho (le bandit), s’es douta de quaucarèn, - se pensè coume acò, en boulegant si cascavèu de la maliço, - mai es egau, vai, margoulin ! Lou retrouvaras au retour, toun cop de bato !... Te lou garde ! »
E le garde !
IV
Tistet parti, la miolo dóu Papo retrouvè soun tran-tran e sa tranquileta passado. Plus de Quiquet, plus de Beluguet dins l'estable. Li bèu jour dóu vin caud èron tourna-mai vengu, e'm’éli la bono imour, e li long som, e lou pichot pas de gavoto, de quand passavo lou pont d’Avignoun. Pamens despièi soun aventuro, li gènt èron vengu uno briseto fre pèr elo. Se fasié de chut-chut long dóu camin ; li vièi brandavon la tèsto e lis enfant risien en se moustrant lou tourrihoun. Eu-meme, lou bon Papo, se fîsavo pas tant d’elo, e quand i’arribavo de peneca sus soun esquino, lou dimenche, en tournant de sa vigno, counservavo toujour aquest pensamen en rèire : « Se m’anave reviha peramount sus lou clouchié ! » La miolo acò vesié, e sèns muta n’en soufrissié ; soulamen, quand se prounounciavo lou noum de Vedeno davans elo, refernissié (se confortait dans ses idées) en chaurihant (en prétant l’oreille), e amoulavo (frémissait) en richounejant (aiguisant) lou ferre de si bato sus lou caladat...
Sèt an se passèron ansin; pièi, au bout di sèt an, Tistet Vedeno revenguè de la court de Naple. Soun tèms, alin, noun èro pas fini encaro ; mai avié sachu que lou proumié Moustardié dóu Papo venié de mouri de mort subito en Avignoun, e coume la plaço èro bono, èro arriba de-coucho (hativement) pèr se metre sus li rèng.
Quand aquel entrigant de Vedeno intrè dins la salo dóu palais, lou Sant Paire aguè proun peno pèr lou recounèisse, tant s’èro fa grand emai gaiard. Fau apoundre peréu que lou bon Papo de soun caire èro bèn toumha dins l’age, e que sènso bericle ié vesié pas forço.
Tistet n'aguè pas crento :
- Mai coume grand Sant Paire, me couneissès plus ?…Es iéu, Tistet Vedeno !...
- Vedeno ?... .
- Eto mai ! Sabès bèn ?... lou que pourtavo lou vin caud à vosto miolo.
- Ah ! o... o... m’ensouvèn... un brave pichot chat, aquéu Tistet Vedeno... E aro que nous vòu ?
- Oh! pati-pata-pas rèn... Veniéu vous demanda... A prepaus, l'avès toujour vosto miouleto ?... Vai bèn au mens ?… Ah ! longo-mai !... Veniéu vous demanda la plaço dóu proumié Moustardié que vèn de mouri.
- Proumié Moustardié, tu ?... Mai siés trop jouine ! Eh ! quant as d’an ?
- Vint an e dous mes, ilustre pountife ! just cinq an de mai que vosto miolo... Ah ! rampau (rameau) de Diéu ! la bravo bèsti !… Se sabias coume l’amave, aquelo miouleto !... Que me siéu langui d’elo dins l’Itàli !... Me la leissarés pas vèire ?...
- Si, moun drole, la veiras, faguè lou bon Papo tout esmougu... E pèr amor que l’ames tant, aquelo bravo bèsti, vole plus que n'en visques liuen (que tu vives loin d’elle). D’aro-en-lai iéu t'estaque à ma persouno en qualita de proumié Moustardié... Mi cardinau cridaran, mai tant-pis !... Ié siéu abitua... Vène nous trouva deman, en sourtènt de Vèspro : te remetren lis ensigne de toun grade davans noste Chapitre, e pièi... Aprocho, que te digue… e pièi te menarai vèire la miolo, e vendras à la vigne emé nous-àutri-dous... Que ! l’auses ?(tu entend?)... An ! Vai !...
S’èro countènt, Tistet Vedeno, en sourtènt de la grand salo, e se se languiguè d'èstre à la ceremounié de l’endeman, es pas necite de vous lou dire. I’avié pamens, dins lou palais, quaucun de mai countènt encaro e que se languissié enca mai : èro la miolo. Desempièi lou retour de Vedeno jusqu'i Vèspro dóu jour venènt, lou terrible bestiàri noun faguè que manja de civado à riflo-vèntre (manger de l’avoine à s’en faire pêter le ventre) e lança de reguignado contro la muraio...
Tambèn se preparavo pèr la ceremounié... Adounc, quand, l’endeman, Vèspro fuguèron dicho, Tistet Vedeno faguè soun intrado dins la court dóu palais papau... Tout l'aut clergié se ie trouvavo, li cardinau en raubo roujo, l’avoucat dóu diable en velout negre, lis abat counventiau emé si pichòti mitro, li priéu de Sant Agrico, e li camai vióulet de la capello pountificalo ; lou bas clergié peréu, la gardo petachino dins soun grand uniforme, li sèt counfrarié, de penitènt, lis ermitan dóu mount- Ventour emé si caro fèro, e lou cleisoun que vai darrié en pourtant la campaneto, e li fraire Batu, (frères flagellants) - nus jusqu”à la centuro, li sacrestan flouri’ mé si raubo de juge, tóuti, tóuti, fin-qu'is aigo-signadié (donneurs d’eau bénite) e à-n-aquèu qu’abro e à-n-aquéu qu'amosso : noun n' i’ avié pas un de manco... Ah ! èro uno bello ourdinacioun ! De campano, de petard, de soulèu, de musico, e sèmpre aquéli tambourin que batien enrabia la farandoulo, eilavau, subre lou pont...
Quand Vedeno pareiguè au mitan de l’assemblado, sa fino caro e soun bèu gàubi (belle prestance) faguèron tóuti bada. Ero un prouvençau superbe mai di blound, emé de grand péu frisa e 'no barbeto fouletino que retrasié li coupèu d'or que toumbavon dóu burin de soun paire l’aurivelaire. Courrié lou brut que dins aquelo barbo bloundo li det de la rèino Jano avien jouga de-fes ; e Mounsegne de Vedeno avié bèn, efetivamen, l’aire glourious e lou regard distra dis ome qu’an caligna ’mé de rèino... Or aquéu jour, pèr faire ounour à sa nacioun, s’èro vesti à la prouvençalo, em’un jargau bourda d'uno escaleto roso, e sus soun capeiroun tremoulavo uno bello plumo de flamen de la Camargo.
Entre intra, lou proumié Moustardié saludè courtesamen e se gandiguè (se dirigea) vers l’auto estrado ounte lou Papo l’atendié pèr ie remetre lis ensigne de soun grade : lou cuié de bouis jaune e l’àbi safrana. La miolo, elo, èro en bas dis escalié, touto arnescado e presto à parti pèr la vigno... Coume passè contro elo, Tistet Vedeno ié faguè bouqueto, e s'arrestè pèr ié donna sus lou malu (le dos) dous o tres pichot cop amistadous, en espincbant de caire se lou Papo lou vesié. Ero lou rode e l’ouro... La miolo s'abrivè: « Tè! arrapo, marrias! Fai li sèt an que te lou garde ! » E vous i'empeguè 'n cop de bato, tant terrible, tant terrible, que de Pamparigousto se n’en veguè lou fum, un revoulun (tourbillon) de fum bloundin ounte voulastrejavo uno plumo de flamen : es tout ço que restè dóu paure Tistet Vedeno.
Anfos DAUDET.
Font-Vièio.
(Tira de l’Armana Prouvençau de 1870)
Escouto ! Escouto !
Un gàu se présento dins uno masio de galino e demando au masié se pòudié faire l’amour em’uno de si galino.
Lou masié ié dis :
- « Si me pagas ben, te mostrarai la mai poulido de mi galino. »
Lou gàu accepto, pago e s’en vai emé la galino.
Apres un bon bout de temps, lou masié, lou vesent pas reveni, va veire e trobo lou gàu que desemplumo la pauro galino !
- « Mai de que fas, grand coulhon ?! » ié crido.
E lou gàu tout enfla :
- « Emé çò que t’ai pagat, la vole veire nudo, en pel ! »
😀😃🤣🫣😂😛
Escouto ! Escouto !
Dos galavard complètement empega sortoun d’un bistro en trantraian.
— ounte as mé la voiture?
— …teng ! Sabe plu…
— E merdo ! Zou, cerco d’aqui et ieu d’ella..
Se’n van chascun de soun costat, e a cada voiture en estacado, ié palpoun lou capot d'amount.
Un òme que menavo son chin passo per aqui e resto planta, boca dubèrto, davant l’estranho espectacle. Regardo ben cinc minutas li dos pebra que palpan li capot di bagnolo. A la fin, s’aproche e demando a l’un :
— Pardoun, maï vos observe d’un bon bout de tem et me demande perqué palpeja coume aquo li capot d'amount dei voiture ?
— Eh ! Cerco ma bagnòlo ! (lou pebra fa un pet de rire)
— Maï coume la reconeissè en palpan lou capot d'amount ?
— Pah ! Es pas complica ! A un gyropharo bleu ! Pode pas me trompa !
😀😃🤣🫣😂😛
ESCOUTO ! ESCOUTO !
Un ome se cougno contro’ne femo dins l’entrado d’uno aubergarié.
Enterin la coua-licioun, soun couido butto contro lou pitre de la damo.
Touti li dous soun susprès.
L’ome se viro vers ello et ié dit :
- Bello damo, si vostre cor es autan dous qué vostro pitre, sabe qué me perdounarés.
E la chato ié respoun :
- Si vosto coa es tan duro que vostre couido, siéou dins la chambre 221 !
Victor AYOLI
😀😃🤣🫣😂😛